
Zondagmorgend zag ik het eigenlijk niet goed zitten om met ons Doritje in zo'n warm weer te gaan canicrossen. Voor mezelf vind ik dat niet zo erg maar ik zou het mezelf niet vergeven mocht er onderweg iets gebeuren met ons Dorit.
Gunther heeft me toch overhaald ... en weg waren we.
Hoe langer ik stond te wachten hoe banger ik werd ...
Maar ja, we waren ingeschreven en lopen zouden we.
We hebben ons Dorit zo veel mogelijk koel gehouden (natte handdoek, coolkeeper, uit te zon, ...).
Eindelijk was het zover. Ons Dorit kon niet wachten tot te start. Wat een enthousiasme. Ze had er blijkbaar meer vertrouwen in dan ik.
Bij het startsein begon ze direct alles te geven. Dit zou ze nooit volhouden, dacht ik. Eens voorbij het bos was het al iets minder :-) Niet door de warmte maar de steentjes op het pad dat vond ze niet zo prettig lopen. Terug in het bos begon ze weer te trekken. Prachtig.
Bij de bevoorrading heb ik een bekertje water over haar hoofd gegoten en heb ik de tijd genomen om haar borstkas nog eens goed nat te maken.
Het heuveltje ging al iets moeilijker maar ik wist door mijn 'persoonlijke verkenner' dat er daarna het bos terug begon en m'n vertrouwen begon te groeien.
Ons Dorit is blijven lopen, in het bos wou ze wel eens een shortcut nemen waardoor we bijna stil stonden...
En daar was de finish. Baasje stond ons al op te wachten en zoals afgesproken nam Gunther direct ons Dorit over om haar de eerste 'verkoelende' zorgen te geven.
Ik was echt aangenaam verrast, en al die doemscenario's zijn gelukkig niet uitgekomen.
Ik (we) zijn héééél fier op ons Dorit.
Uiteraard kijken wij nu al uit naar de volgende cross.